Meeldauw bestrijden

Haal zwaar bedekte bladeren weg in plaats van ze te behandelen. Daarmee verdwijnt in één keer het grootste deel van de sporen, en de plant verdraagt het verlies van een paar bladeren beter dan nog een week met een groeiende aantasting.

Houd er een zak onder als je de bladeren weghaalt en gooi alles bij het restafval. Op de composthoop en in de gft-bak blijft materiaal liggen dat weer in huis terecht kan komen.

Schud de plant daarbij niet en draag hem rustig de kamer uit. De aanslag stuift af als je hem aanraakt en komt dan op de planten ernaast terecht.

Meeldauw blijft hangen waar de lucht stilstaat. Zet de planten verder uit elkaar, zodat de bladeren elkaar niet meer raken, en lucht de kamer regelmatig.

Geef water op de grond en zorg voor luchtbeweging tussen de planten. Echte meeldauw heeft geen natte bladeren nodig om een plant te infecteren. Een hoge luchtvochtigheid en weinig ventilatie helpen hem, terwijl water op het blad de infectie bij de meeste soorten juist remt. Valse meeldauw reageert anders op nat blad.

Kijk ook naar de voeding. Veel stikstof geeft zacht, snel gegroeid blad dat makkelijker wordt aangetast. Doseer vloeibare voeding niet sterker dan op de verpakking staat.

Een lichtere plek maakt de plant sterker, zolang je hem niet ineens in de felle middagzon achter glas zet.

Het bekendste huismiddel is melk verdund met water, ongeveer één deel melk op acht delen water. Het wordt al lang tegen echte meeldauw gebruikt en werkt vooral voorkomend op de bladeren die je ermee nat maakt. Op een dikke, oude laag aanslag doet het weinig meer.

Binnen heeft het mengsel een praktisch nadeel. Melkresten gaan na een à twee dagen duidelijk ruiken, en op gevoelige bladeren blijven vlekken achter.

Zelfgemengde sprays met zuiveringszout (baking soda) en huishoudzeep kunnen bladeren beschadigen. Die kun je beter niet gebruiken. Haal zwaar aangetaste bladeren weg, laat genoeg gezond blad staan, zorg voor meer luchtbeweging en houd de nieuwe groei in de gaten. Is een schimmelmiddel nodig, dan moet het etiket meeldauw, de plant en gebruik binnenshuis noemen. Houd je aan de dosering en de toepassing.

Test elk middel eerst op één blad en kijk twee dagen later, voordat je de hele plant bespuit. Spuit 's avonds, niet in de felle zon, en laat de plant daarna opdrogen.

Geen van deze middelen vervangt het weghalen van het aangetaste blad en een luchtigere plek. Ze zijn een aanvulling, niet de kern van de behandeling.

In de winkel zijn schimmelmiddelen voor sierplanten te koop, deels op plantaardige basis, deels chemisch. Kijk op de verpakking of het middel is toegelaten voor kamerplanten binnenshuis en houd je aan de dosering.

De rest blijft hetzelfde. Een contactmiddel werkt alleen waar het terechtkomt, dus de onderkant van de bladeren, de scheuttoppen en de bladoksels verdienen net zoveel aandacht als de bovenkant.

Bij kruiden en andere planten waarvan je oogst, beslist alleen de tekst op de verpakking of het middel daarvoor bedoeld is. Twijfel je, houd het dan bij wegknippen en een luchtige plek.

Kijk om de paar dagen op dezelfde plekken: jonge bladeren, scheuttoppen, bladoksels en de onderkant van de bladeren. Een nieuw wit vlekje ter grootte van een vingernagel is het moment om weer in te grijpen.

Blijft de plant twee tot drie weken schoon, dan is de aantasting voorbij. Zet hem dan terug, maar met wat meer ruimte tot de andere planten dan eerst.

Komt de aanslag in dezelfde kamer steeds terug, dan ligt het aan de omstandigheden en niet aan het middel. Een kamer die weinig wordt gelucht en planten die dicht op elkaar staan, zorgen keer op keer voor een nieuwe aantasting.

Echte meeldauw heeft een voorkeur voor zacht blad. Begonia, Kaaps viooltje, chrysant, gerbera en siernetel krijgen hem regelmatig, net als kruiden in de vensterbank zoals rozemarijn en salie als ze te dicht op elkaar staan.

Planten met leerachtige, stevige bladeren krijgen het zelden. Een rubberplant naast een aangetaste begonia blijft meestal schoon.

Meeldauw komt meestal binnen met een nieuwe plant. Zet elke nieuwe plant twee tot drie weken apart en bekijk in die tijd regelmatig de jonge bladeren.

Of een plant veilig is voor huisdieren of kinderen, lees je in de eigen verzorgingsgids van die plant.