Jak zwalczać tarczniki

Najpierw odstaw roślinę od pozostałych. Świeżo wylęgłe larwy są maleńkie, ruchliwe i przechodzą dalej po stykających się liściach.

Potem mechanicznie zeskrob tarczki. Na twardych liściach i gałązkach sprawdzi się paznokieć, stara szczoteczka do zębów albo drewniany patyczek. Sprawdź po kolei każdy kąt liścia i spód każdego liścia wzdłuż nerwu głównego.

Widoczne tarczniki usuwaj ostrożnie wilgotną ściereczką, patyczkiem higienicznym albo palcami, tak żeby nie uszkodzić liści. Nie używaj denaturatu. Sprawdź też kąty liści i ogonki, bo mechaniczne usuwanie zdejmuje tylko widoczne owady.

Następnie opłucz roślinę pod letnim prysznicem i zetrzyj lepki nalot z liści wilgotną ściereczką. Na nalocie, który zostaje dłużej, rozwijają się czarne grzyby sadzakowe, które zacieniają liść i trudno je potem zmyć.

Zdrewniałe pędy gęsto pokryte tarczkami wytnij, jeśli roślinie zostanie dość zdrowych liści. Z gęsto pokrytej kory nigdy nie usuniesz wszystkich owadów.

Środek na bazie mydła potasowego dopuszczony do stosowania na roślinach doniczkowych może dosięgnąć młodych, ruchliwych larw, zanim wytworzą tarczkę. Jeśli samo czyszczenie nie wystarczy, wybierz środek dopuszczony do zwalczania danego typu tarczników na roślinach doniczkowych i trzymaj się etykiety: dawki, dokładnego pokrycia rośliny i odstępów między zabiegami. Działa tylko przez kontakt i musi dotrzeć do owadów także pod liśćmi i w kątach liści.

Środki na bazie oleju rzepakowego lub neem tworzą na tarczce cienką warstwę i duszą owada pod spodem. Wymagają dokładnego pokrycia i mogą uszkodzić owłosione liście, sukulenty z woskowym nalotem i młode pędy.

Zwykłe mydło i płyn do naczyń mogą przypalić liście i nie zastąpią dopuszczonego środka na bazie mydła potasowego. Najpierw sprawdź środek na małym fragmencie i obejrzyj go po jednym, dwóch dniach. Unikaj bezpośredniego słońca i przesuszonych roślin i stosuj się do etykiety.

Najlepszy moment na oprysk to chwila tuż po zeskrobaniu tarczek. Trafisz wtedy w larwy, które wędrują między starymi miejscami żerowania.

Metoda biologiczna to pasożytnicze błonkówki i gatunki biedronek przeznaczone do pomieszczeń. Potrzebują kilku tygodni, a w tym czasie roślina nie może być opryskiwana.

Pod martwą tarczką mogą jeszcze leżeć jaja, a larwy wylęgają się stopniowo. Dlatego jedna seria zabiegów nigdy nie wystarcza.

Co trzy, cztery dni sprawdzaj te same miejsca: nerw główny, spód liści, kąty liści, ogonki i zdrewniałe gałązki. Jeśli znajdziesz nowe tarczki albo znów coś się klei, od razu je zeskrob.

Pusta, sucha pokrywka bez wilgotnej masy pod spodem to martwy owad. Mimo to ją usuń, bo inaczej przy następnej kontroli nie odróżnisz starych tarczek od nowych.

Roślina wraca do pozostałych dopiero wtedy, gdy dwie kolejne kontrole nic nie wykażą. Przez kilka tygodni sprawdzaj też sąsiednie rośliny i przetrzyj parapet, osłonkę i podstawkę.

Tarczniki najczęściej trafiają do domu z nowo kupionymi roślinami. Każdą nową roślinę trzymaj osobno przez dwa, trzy tygodnie i dokładnie oglądaj wtedy spód liści i ogonki.

Druga droga to rośliny w donicach, które latem stały na zewnątrz. Zanim jesienią wniesiesz do domu cytrusy, wawrzyn i oleander, dokładnie je obejrzyj.

Szczególnie narażone są gatunki o twardych liściach i zdrewniałych pędach, takie jak cytrusy, figowce i bluszcz, bo ich nerwy i gałązki dają owadom dobre oparcie. Atakowane bywają też paprocie. Nie pomyl jednak regularnie ułożonych kupek zarodni na spodzie liścia paproci z tarcznikami i nie zeskrobuj ich.

Suche powietrze z kaloryferów i osłabienie po przesuszeniu lub zastoju wody sprzyjają porażeniu. Dobrze pielęgnowana roślina na właściwym miejscu jest atakowana rzadziej.

Pożółkłe i nakrapiane liście już się nie zazielenią. Wytnij je tylko wtedy, gdy roślinie zostanie dość zdrowych liści.

Grzyby sadzakowe na lepkim nalocie schodzą z wilgotną ściereczką, dopóki są świeże. Przy starszych zabrudzeniach często zostaje szary osad, który znika dopiero razem z liściem.

Nowy przyrost pokaże, czy roślina wyszła z problemu. Jeśli jest równy i czysty, zwalczanie się udało. Jeśli znów się klei, gdzieś jeszcze siedzą owady.

Czy roślina jest bezpieczna dla zwierząt lub dzieci, sprawdzisz w jej poradniku pielęgnacji. Jeśli podejrzewasz zatrucie, skontaktuj się z weterynarzem lub lekarzem.