Mączniak na roślinach doniczkowych

Mocno pokryte nalotem liście usuń, zamiast je leczyć. Za jednym razem pozbywasz się większości zarodników, a roślina lepiej zniesie utratę kilku liści niż kolejny tydzień rozprzestrzeniania się choroby.

Podczas zrywania trzymaj pod spodem worek i wyrzuć wszystko do odpadów zmieszanych. W kompostowniku materiał przetrwa i może wrócić do domu.

Nie potrząsaj rośliną i wynoś ją z pokoju powoli. Nalot pyli przy dotknięciu i osiada na sąsiednich roślinach.

Mączniak trzyma się tam, gdzie powietrze stoi. Rozstaw rośliny dalej od siebie, żeby liście się nie stykały, i regularnie wietrz pokój.

Podlewaj ziemię, a nie liście, i zadbaj o ruch powietrza między roślinami. Mączniak prawdziwy nie potrzebuje mokrych liści, żeby zakażać roślinę. Sprzyjają mu wysoka wilgotność powietrza i słaba cyrkulacja, a woda na liściach u większości mączniaków prawdziwych hamuje zakażenie. Mączniak rzekomy reaguje na mokre liście inaczej.

Zwróć też uwagę na nawożenie. Dużo azotu daje miękką, szybko rosnącą tkankę, którą łatwiej zakazić. Nie dawkuj nawozu w płynie mocniej, niż podaje etykieta.

Jaśniejsze miejsce wzmacnia roślinę, o ile nie przenosisz jej nagle w pełne południowe słońce za szybą.

Najbardziej znany domowy sposób to mleko rozcieńczone wodą, mniej więcej jedna część mleka na osiem części wody. Od dawna stosuje się je przeciw mączniakowi prawdziwemu i działa zapobiegawczo na liściach, które nim zwilżysz. Na gęstą, starą warstwę nalotu prawie już nie działa.

W mieszkaniu ta mieszanka ma praktyczną wadę. Po jednym, dwóch dniach czuć zapach resztek mleka, a na wrażliwych liściach zostają zacieki.

Usuń mocno porażone liście, zostaw dość zdrowych, popraw ruch powietrza i obserwuj nowe przyrosty. Unikaj domowych oprysków z sody oczyszczonej i mydła, bo mogą uszkodzić liście. Jeśli potrzebny jest środek grzybobójczy, używaj tylko takiego, którego etykieta wymienia mączniaka, roślinę i stosowanie w pomieszczeniach, i trzymaj się dawki oraz sposobu użycia.

Każdy roztwór najpierw sprawdź na jednym liściu i obejrzyj go dwa dni później, zanim opryskasz całą roślinę. Pryskaj wieczorem, a nie w pełnym słońcu, i pozwól roślinie potem obeschnąć.

Żaden z tych sposobów nie zastąpi usunięcia porażonych liści i bardziej przewiewnego miejsca. To dodatek, a nie podstawa leczenia.

W sklepach ogrodniczych są środki grzybobójcze do roślin ozdobnych, jedne na bazie roślinnej, inne chemiczne. Sprawdź na opakowaniu, czy środek jest dopuszczony do roślin doniczkowych w pomieszczeniach, i trzymaj się podanej dawki.

Zasada pozostaje ta sama. Środek kontaktowy działa tam, gdzie trafi, więc spód liści, wierzchołki pędów i kąty liści wymagają tyle samo uwagi co wierzch.

Czy środek nadaje się do ziół i innych roślin, z których coś zbierasz, rozstrzyga wyłącznie etykieta. Jeśli nie mówi tego jasno, poprzestań na wycięciu porażonych liści i przeniesieniu rośliny w bardziej przewiewne miejsce.

Co kilka dni zaglądaj w te same miejsca: młode liście, wierzchołki pędów, kąty liści i spód liści. Nowa biała plamka wielkości paznokcia to moment, żeby znów zareagować.

Jeśli roślina przez dwa, trzy tygodnie pozostaje czysta, choroba minęła. Wtedy postaw ją z powrotem obok pozostałych, ale zostaw wokół niej trochę więcej miejsca niż wcześniej.

Jeśli nalot wraca ciągle w tym samym pokoju, przyczyną są warunki, a nie zabieg. Rzadko wietrzony pokój i ciasno ustawione rośliny wciąż od nowa wywołują chorobę.

Mączniak prawdziwy woli miękkie liście. Regularnie łapią go begonia królewska, fiołek afrykański, chryzantema doniczkowa, gerbera i koleus, a także zioła na parapecie, takie jak rozmaryn i szałwia, gdy stoją zbyt ciasno.

Rośliny o skórzastych, twardych liściach chorują rzadko. Fikus sprężysty obok porażonej begonii zwykle zostaje czysty.

Najczęściej mączniak trafia do domu z nowo kupioną rośliną. Każdą nową roślinę trzymaj przez dwa, trzy tygodnie osobno i w tym czasie regularnie przeglądaj jej młode liście.